De mannen van de Emergo; zo kennen we Gerrit Jan Feenstra en Eelze Jan Ploegh.
Elke maandagochtend
Vaste prik, iedere maandagochtend om 9:00 uur, al vele jaren lang, staan de heren op het vlot en laten de Emergo te water. Vóór hun pensionering roeiden de heren ook al op de maandag, maar dan rond een uurtje of vier. Zij waren in de gelukkige omstandigheid werk te hebben, waarin ze hun agenda konden inrichten rondom het roeien. Ze hebben zo hun vaste route of eigenlijk twee: het rondje Hempens tegen de klok in óf met de klok mee met halverwege een ‘break’ om de gebeurtenissen van de week door te nemen; een soort van Statler & Waldorf van LRV Wetterwille. Alhoewel ze het erover eens zijn dat Wetterwille genoeg roeiwater te bieden heeft, hebben ze geen behoefte aan andere rondjes. “Die kunnen we ook wel lopen of fietsen” aldus Eelze Jan. De heren hebben duidelijk een klik met elkaar; dat moet ook wel als je al zoveel jaren met zijn tweeën roeit.
Het begin: roeien onder een streng regime
Gerrit Jan vertelt dat hij in 1972 bij Aegir in Groningen is begonnen met roeien en sindsdien altijd is blijven roeien. “Ik kan mij eigenlijk niet voorstellen dat mensen ophouden met roeien of iets anders gaan doen. Ik ben geen mens van het spelelement, zoals balspelen. Ik ben meer een solist.”
Ook Eelze Jan begon in 1972 als student bij Aegir en trainde zes tot zeven keer in de week, niet alleen roeien maar ook conditietrainingen. “Als je in een wedstrijdteam wilde roeien, dan moest je je daaraan houden. Anders ‘verneukte’ je je ploeg”. Beide heren hebben dit strenge regime ervaren.
Bij Aegir was er geen contact tussen Eelze Jan en Gerrit Jan. Eelze Jan zat in de categorie ‘zwaar’ en Gerrit Jan was ‘licht’; hiermee hadden ze zo hun eigen ploegjes.
Kennismaking bij Wetterwille
Eelze Jan startte zijn tandartsenpraktijk in Leeuwarden in 1977 en Gerrit Jan begon iets in projectmanagement. Beiden werden rond 1977/1978 na hun studententijd lid van Wetterwille en hebben elkaar toen pas leren kennen.
Ze roeiden regelmatig met elkaar in verschillende ploegjes en deden zo nu en dan mee aan wedstrijden, zoals de Head of the River en op de Bosbaan. Het verschil met een studentenvereniging was echter groot. Eelze Jan vertelt: “Als je niet dagelijks traint, dan heb je weinig kans om een wedstrijd te winnen. Bij Wetterwille was het uitgangspunt anders dan bij Aegir; het ging niet zozeer om het winnen maar meer om het meedoen en om de onderlinge contacten. Daar was niets mis mee maar het was wel een omschakeling.”
Vrijwilligerswerk
Beiden heren runden bij Wetterwille de bar en organiseerden activiteiten en roeitochten.
Eén van de taken was vooral het op peil houden van de voorraad drank en om van te voren ’s avonds de kantine warm te stoken.
Bij de bouw van ons huidige clubgebouw zijn ze zeer actief geweest maar ze weten te vertellen dat de totstandkoming van het clubhuis toch wel de verdienste is geweest van Koos Rademakers en Meine Gerbenzon. Verder waren ze vanaf het begin betrokken bij het opzetten van de Elfstedentocht. Ze hebben beiden een bestuurlijke functie als voorzitter bekleed en Gerrit Jan was ook actief met het coachen van teams. Klussen hebben ze echter nooit gedaan. Gerrit Jan: “Ik was meer van het besturen dan van het klussen; dat liet ik wel aan andere mensen over”.
Van de acht naar de Emergo
Met het nieuwe clubgebouw werd ook de Emergo aan de ‘stal’ toegevoegd; een cadeau van de familie Van Dijk, ook bekend van de Van Dijk Beker.
Sinds de Emergo bij Wetterwille is, roeien Gerrit Jan en Eelze Jan samen. Aanvankelijk werd er op zaterdagochtend nog wel in de acht geroeid.
Gerrit Jan: “Er is niets mooier dan in een acht roeien; die snelheid ….. als een machine!”
Maar omdat het regelmatig gebeurde dat de ploeg niet compleet was en ze dan aangewezen waren op een vier of zelfs een twee, besloten Eelze Jan en Gerrit Jan om met z’n tweeën te gaan roeien. Dat gaf meer zekerheid.
Bestuursfuncties
Gerrit Jan is begonnen als voorzitter van de NORB (Noordoostelijke Roeibond), ontstaan na de Tweede Wereldoorlog. Deze bond organiseerde o.a. regionale wedstrijden, denk hierbij aan het rondje Froskepôlle. Dit heeft hij tien jaar gedaan. Inmiddels bestaan deze regionale bonden niet meer.
Ook bij Wetterwille heeft hij op bestuurlijk gebied zijn sporen verdiend. Gerrit Jan is in de jaren negentig voorzitter geweest. Op onze vraag wat hem is bijgebleven uit die tijd: “Het viel vaak niet mee om de financiën rond te krijgen. En verder waren toen de studenten nog veel mondiger en ging het er op de ledenvergaderingen heel anders aan toe dan tegenwoordig. De tand des tijds is gewoon heel anders.”
Ook Eelze Jan vertelt over zijn rol als voorzitter in het bestuur van Wetterwille vanaf plm. 2006. Hij heeft zich in deze periode hard gemaakt voor ‘aangepast roeien’; er is veel mogelijk bij het realiseren daarvan maar de moeilijkheid zat ‘m in het in standhouden. Na een teleurstellende ledenvergadering waarin Eelze Jan zich weinig tot niet gesteund voelde bij een plan voor ‘vrijwilligers als de ruggengraat van de vereniging’ heeft hij zoals hij zelf zegt “de handdoek in de ring gegooid”.
Elfstedencommissie
Beide heren behoren tot de pioniers van de Elfstedenroeimarathon; in 1984 werd als experiment de eerste Elfstedentocht binnen 24 uur geroeid door een groep roeiers van Wetterwille en het KON! Na de nodige bijstellingen en een aantal veiligheidsmaatregelen werd besloten de tocht het jaar daarop uit te schrijven als de langste en zwaarste roeimarathon van Nederland.
Gerrit Jan: “Het is nu een enorme organisatie maar tijdens de eerste jaren werkten wij nog gewoon op vrijdagochtend, dan kochten we oranjekoek en daarna gingen we naar Wetterwille.” De Elfstedentocht is toch wel iets om trots op te zijn, want die wordt nog steeds geroeid – nu de ERM - en met veel succes voor onze vereniging.
Wat vinden jullie van Wetterwille?
Eelze Jan: “Op zich vind ik dat het goed functioneert maar wat zou het mooi zijn als er wat meer jongere vrijwilligers in de rij zouden staan om bestuurlijke activiteiten te doen.”
Ze realiseren zich ook wel dat we in een andere tijd leven. Het gezinsleven ziet er heel anders uit nu vrouw en man beiden een baan hebben en met een gezin met kinderen veel ballen in de lucht moeten houden.
Gerrit Jan: “Ik was vroeger veel weg voor mijn werk en als bestuurder was ik ook vaak weg.” Maar beide heren zijn het erover eens. “Als je lid bent van een vereniging, dan doe je ook iets voor de vereniging. Wij zijn al zo’n 50 jaar lid en hebben ons in het verleden behoorlijk verdienstelijk gemaakt. Nu is het tijd om te consumeren.“
