Eind februari hadden we al een afspraak met Joyce Visser en Elke Wagenaar. Het interview kon niet langer wachten, want Joyce was op dat moment hoogzwanger en verwachtte de week erna te bevallen. Wij hadden ons als interviewers nog maar net voor het gesprek bij Wetterwille geïnstalleerd, toen er werd aangebeld. Hadden ze geen sleutel dan? Ach nee, deze dames zijn al lang geen lid meer en des te bijzonderder is het dus dat zij zich al meer dan 13 jaar, bijna altijd vrolijk, inzetten voor ons mooie evenement! Wat is toch het geheim van dit onafscheidelijke ERM-duo, dat zij dit zo lang volhouden?
Hoe en wanneer zijn jullie in de organisatie van de ERM verzeild geraakt?
Joyce: “We waren al vriendinnen op school en gingen toen ook samen roeien. Op een bepaald moment rolden we in de ERM, want we zijn nooit te beroerd om iets te doen.”
Elke: “Dat kwam denk ik door mijn vader: Hij deed wat dingen voor de ERM op communicatiegebied en omdat ik wel wat extra’s wilde doen naast mijn opleiding communicatie, kreeg ik een ‘klusje’ van hem.“
Het is niet bij een klusje gebleven. Hoe komt het dat jullie nog steeds zo actief zijn, terwijl je niet meer roeit?
Elke: “We hebben veel plezier met het hele team. Je hebt het zo goed met elkaar, en zoveel lol, dan ben je er totaal niet mee bezig of je wel of niet lid bent. Het feit dat we geen lid zijn, kwam eens ter sprake omdat de toenmalige voorzitter dat een keer benoemde en toen werd het ineens ‘een ding’.”
Joyce: “Die ERM is een onderdeel van ons leven: elke maand vergaderen, en in het voorjaar nog vaker. We zijn goed op elkaar ingespeeld. Het loopt allemaal als een trein. Daarom denken we ook niet ‘o jee, we moeten weer’. En tijdens de ERM is het zo leuk als al die roeiers weer binnenkomen en ze zijn altijd vrolijk. Ze komen om iets te beleven en zijn heel dankbaar naar ons. We hebben ook bijna nooit gedoetjes.”
Wat doen jullie zoal door het jaar heen en tijdens het evenement?
Joyce wijst naar Elke: “Zij werkt hééél hard!”
Elke: “Ik doe alle communicatie, de social media, de website en tijdens het evenement doen Joyce en ik samen alles rond het secretariaat.”
Joyce: “En vergeet het stempelen niet; wij zijn ’s nachts de stempelpost bij doorkomst in Leeuwarden. Ook gingen wij jarenlang op Hemelvaartsdag langs de dorpen (sorry…steden) om aan brugwachters en havenmeesters oranjekoeken te brengen en dergelijke. Maar daar zijn we klaar mee.”
Joyce: “We vergaderen elke maand. Dit jaar is het jubileum een bijzonder onderwerp. Maar er is altijd weer iets te bespreken op het gebied van veiligheid of merchandising bijvoorbeeld. We zijn dan met elkaar aan het brainstormen, we denken allemaal actief mee.”
Waar zie je elk jaar weer tegenop?
Elke: “Die klote-tonnen. Eigenlijk heb je ze wel 36 x door de handen….alles er in en dan het tonnetje dicht. Kom je beneden… willen de deelnemers ook weer in het tonnetje kijken, weer dicht…..”
Joyce: “Eigenlijk willen we graag dubbele bootnummers laten drukken zodat we de tonnetjes bij het terugbrengen en schoonmaken meteen weer kunnen vullen. Je hebt ze dan toch in de handen. Maar helaas laten de financiën dat (nog) niet toe. Als we erover mopperen, is er altijd wel iemand die zich aanbiedt om te helpen. Maar DAT WILLEN WIJ NIET. Het WORDT CHAOS! Alleen ‘Jenny van Anneke’ mag ons helpen. En verder noemen we geen namen.”
Joyce: “Iets anders – ook minder leuk – is dat we bij het secretariaat wel veel in onze ‘bunker’ zitten. Op zaterdag is dat soms niet leuk, vooral niet met mooi weer en als het buiten gezellig is. Daarom hebben we onze werkplek nu wat meer naar buiten gezet, in de partytent. Aan de andere kant leidt deze ‘vaste’ plek er wel toe dat we altijd te vinden zijn. We zijn een ankerpunt waar veel mensen even hun verhaal komen doen. Bij ons kunnen ze even uitblazen.”
Waar kijk je elk jaar weer naar uit?
Elke: “Dat is niet één ding, maar het gevoel op Hemelvaartsdag als we nog even de laatste dingetjes doen: Ha, dan er weer volop voor gaan. Geen vraag is te gek…. dat!”
Joyce vult aan: “Er is ook zo’n fijn ritme: op vrijdagochtend hier alles opbouwen, dan de teams inschrijven, snel samen pizza eten, even op het startschip kijken, met Caro mee in de auto naar Dokkum. Dat hoeven we niet te overleggen, we gáán! En dan weer als de wiedeweerga terug naar Wetterwille om er te zijn voor de eerste ploegen doorkomen.”
Elke: “Dan installeren we ons snel als de stempelpost in Leeuwarden; dat is helemaal iets van de commissie geworden en het wordt steeds gezelliger: iedereen schuift aan, compleet met airfryers, snacks en gezelligheid."
Jullie zijn wel de ‘jonkies’ in de commissie. Hoe is het om met die ‘ouderen’ samen te werken?
Joyce: “Daar hebben we geen last van. Soms hoor je de leeftijd van iemand en dan denk je ….hèee? Je merkt het niet, ze worden niet ouder. Het komt denk ik omdat we allemaal gelijkwaardig zijn. Of je nu 33 bent of in de 70…je hebt allemaal je inbreng en bent even belangrijk.”
Elke: “Niet alle ‘ouderen’ zijn heel digitaal vaardig of het interesseert ze niet, maar dat geeft niets, want zo nemen we allemaal weer iets voor onze rekening.
Joyce: “We denken soms wel eens verschillend over dingen, maar we ervaren geen generatiekloof.”
Joyce vindt dat ze geen specifieke expertise inbrengt: “Nee, ik ben juf, een manusje van alles en ik ben vriendelijk.” “En een heel harde werker,” vult Elke aan.
Welk team (anders dan WW) vind je leuk?
Eén naam komt er dan meteen uit: FRITS BOS!
Joyce: “Jaren geleden zagen wij op track & trace de ploeg van de Maastrichtse – die al laat was - helemaal fout varen en Frits, de begeleider aan de wal, was helemaal in paniek, omdat hij zijn ploeg niet kon bereiken. Het werd later en later. Toen ben ik met hem in de auto gestapt om de ploeg in de binnenstad van Leeuwarden te gaan zoeken, van brug tot brug. En daar is een band door ontstaan. Toen de ERM niet doorging vanwege de covid-pandemie, stuurde hij ons een medaille en bracht hij een oranjekoek. Vorig jaar las hij onze oproep dat de Argentijnen een chauffeur zochten en meldde hij zich aan. Daar was hij ook weer heel betrokken bij."
Is er wel eens een echte top-ervaring geweest?
Daar moet even over nagedacht worden.
“Wat ons heel erg is bijgebleven is de Serious Request-editie in 2013. Wat we toen in korte tijd hebben neergezet met een deel van de commissie is echt wel uniek te noemen.
Én we hebben een keer een verkorte route moeten doen. Nou is Bram niet iemand die heel snel zegt dat de route aangepast moet worden vanwege het weer; hij durft best wel risico’s te nemen en dat levert soms ook wel eens verontwaardigde reacties van deelnemers op. Maar die ene keer vond hij het wel nodig en de manier waarop we dat met z’n allen zo snel hebben kunnen regelen was toch ook weer bijzonder. We hadden daar natuurlijk geen ervaring mee. Alle deelnemers die al onderweg waren en de vrijwilligers die ter plaatse waren moesten op tijd worden ingelicht en dat is allemaal gelukt. Ik weet niet of je dat een top-ervaring kunt noemen, maar het is ons wel bijgebleven.”
Hebben jullie wel eens heel erg van iets gebaald?
Elke: “Ja, een jaar of twee/drie geleden zijn heel veel deelnemers buiten de tijd binnengekomen; dat vinden we echt zóóóó jammer. Dat kwam toen door het weer.“
Joyce: “Ik vind het sowieso een baalmoment als mensen niet binnen de 24 uur binnenkomen; dat is natuurlijk vreselijk. Dan moeten we zeggen dat ze geen kruisje krijgen en geven we ze alleen een oranjekoek.” De zondagochtend is ook wel een baalmoment.
Elke: “We hebben ons de week ervoor (en alle maanden in de voorbereiding) echt uit de naad gewerkt en dan gaan we evalueren met de roeiers die hebben meegedaan. Dan komen er soms dingen op tafel waarvan ik denk: serieus? Toe nou even…. Hebben jullie enig idee hoeveel werk zo’n event eigenlijk is?” Joyce trekt zich daar minder van aan; zij hoort het aan en laat het van zich afglijden.
Vinden jullie dat jullie genoeg gewaardeerd worden?
Joyce: “Dat hangt ervan af door wie en wat je verwachtingen zijn.”
Elke vult aan: “Inderdaad, niet altijd nee. De laatste keer is er gedoe geweest over het koken in de loods, wat niet goed zou zijn voor de boten. Natuurlijk hebben we daar begrip voor en hebben we naar andere oplossingen gekeken, maar op dat moment kwamen wij daar niet uit, o.a. qua kosten. Naar onze mening is de ERM is een gezamenlijke verantwoordelijkheid van de ERM-commissie én de vereniging maar nu stonden twee commissies ineens tegenover elkaar. Ik vind dat de vereniging best heel trots mag zijn op wat de ERM-commissie en alle vrijwilligers allemaal voor elkaar boksen. Wat mij betreft had het bestuur wel wat meer achter ons mogen staan in het nemen van een besluit.” Verder zijn ze het er beiden wel over eens dat er genoeg waardering is van de deelnemers en daar doen ze het voor.
Hebben jullie de tocht zelf wel eens geroeid?
Beiden: “Nee, nog nooit, ook niet eens een deel van de route”.
Joyce: “Misschien zou ik het nog wel eens willen als stuur, maar dan vind ik die verantwoordelijkheid zo groot. Ik vind het wel mooi om te zien hoe zo’n ploeg al die voorbereidingen met elkaar doet. Je krijgt dan een band met elkaar. Dat lijkt me wel een mooie ervaring. Maar ik ben helemaal niet competitief ingesteld, dus ik ben geen goede deelnemer.”
Elke: “Ik hoor het natuurlijk van mijn vader, Caroline heeft hem vorig jaar geroeid en Pierre gaat hem nu weer roeien. Als ik dat dan zie, dan is dat een hele prestatie.
Maar, ik bedank voor de eer, haha.”
Wat gebeurt er als één van jullie stopt in de commissie?
Beiden: “Ja, die tijd komt natuurlijk wel een keer. We zijn er wel eens op aangesproken dat wij geen lid van de vereniging zijn en eigenlijk willen wij ook best wel plaats maken voor andere mensen om in de commissie plaats te nemen, maar dat loopt niet echt storm. En we hebben op dit moment echt een heel leuke ploeg met elkaar dus wij blijven gewoon nog lekker zitten.”
Vinden jullie het geen bezwaar om altijd in het Hemelvaartweekend bezet te zijn?
“Daar staan we helemaal niet bij stil. Dit hoort gewoon bij ons. Veel mensen gaan tijdens dat weekend kamperen, maar wij doen dit. Vijf dagen oranjekoek en pizza; dat is het voor ons. Ook het thuisfront klaagt niet; toen we onze partners leerden kennen, waren we hier al mee bezig, dus zij weten ook niet beter.”
Hebben jullie een tip aan een roeier die komend jaar voor het eerst meedoet?
Beiden vertellen: “Zorg ervoor dat je helemaal zelfvoorzienend bent en neem je eigen noodpakket mee voor het geval er iets defect raakt (rigger, bankje, extra riem, gereedschap enz….). Tot nog toe sliepen er altijd mensen op Wetterwille die behulpzaam konden zijn bij problemen, maar vanaf dit jaar gaat de deur op slot als de laatste boot hier langs de stempelpost is geweest. Deze tips en informatie gelden natuurlijk voor alle roeiers.
Maar voor een beginneling: bereid je goed voor, train van tevoren voldoende, zorg dat je de route kent, lees goed alle informatie op de website, informeer bij ervaren mensen en vooral 'geniet'. En dat lukt alleen als je je goed voorbereidt.
Verleden jaar was er een ploeg uit het zuiden van het land die niet eens een boot had. Ze vroegen of ze van ons een boot mochten gebruiken. Dat werd de Winterkoning. Verder waren ze totaal onvoorbereid en hadden overal hulp bij nodig. Ook wel weer heel bijzonder, en hilarisch. En wat denk je? Ze hebben het uiteindelijk gewoon gehaald.“
Als je over 50 jaar komt kijken bij de ERM, wat wil je dan graag zien?
"Ha ha, dan zijn wij ergens in de 80. Misschien zijn er dan wel snellere boten en wordt er wellicht elektronisch gestempeld, zoals we dat in de Coronaperiode deden. Dat was een soort van tracksysteem; als je dan langs een bepaald punt roeide, dan kreeg je een elektronische stempel.
En misschien ooit nog eens de oude route, net als de schaatsers. Dan moet er gekluund worden. We hopen natuurlijk dat de ERM over 50 jaar nog steeds bestaat en dat zelfs het 100-jarig jubileum gehaald gaat worden. Zouden wij dat nog meemaken?”
